Nooit! Zou ik op het eerste gezicht zeggen.

Ho ho, dat is te kort door de bocht.

Alleen bij zwaarwegende redenen / bij noodtoestanden (avondklok) / bij ernstige bedreiging van de openbare orde (verbod tot samenscholing). Dat is bij nader inzien een betere benadering. Het openbare leven kan van het openbaar bestuur vragen om zwaarwegende maatregelen te nemen om de veiligheid van de burger te beschermen. Dan mag dat bestuur afwijken van wetgeving, noodverordeningen maken, crisismaatregelen nemen etc. Zonder die bevoegdheid is het bestuur krachteloos. Stel je voor dat voor iedere GRIP-situatie (grote rampen zoals brand, overstroming ed.) de gemeenteraad bij elkaar zou moeten worden geroepen om de juiste maatregelen te nemen. Nee, dat kan niet.

Maar is dat bestuur dan meteen ook vrij van evaluatie en beoordeling achteraf?

Nee, dat lijkt me sterk. Achteraf dient JUIST bij crises een evaluatie of beoordeling plaats te vinden. Het is de enige manier om sterker uit de strijd te komen. Feedback, Evaluatie, Bijstelling. Dat hoort bij een groeiende organisatie. Wie denkt zonder te kunnen zit fout. Ik wil het hier en nu vertellen: “Denkt u zonder feedback en evaluatie door het leven te gaan, dan bent U arrogant en doet U aan zelfoverschatting!!”

Sommige normen en waarden acht ik heilig. Ze worden een principe. Nu ben ik daar ook aan gewend. Als politieman heb ik vele bevoegdheden. Ik mag mensen staande houden, aanhouden, vastzetten, (in extreme gevallen) neerschieten. Ik moet echter altijd rekening houden met en respect hebben voor de beoordeling achteraf. Wil ik dat niet – dan moet ik stoppen met dat werk en postzegelverzamelaar worden.

Vanavond, 25 januari 2016, ga ik mijn teleurstelling over zo’n ‘verantwoording achteraf’ uiten richting burgemeester en wethouders. at is er gebeurd? Vanuit de crisiswetgeving is er een crisisopvang verzorgd in De Tweesprong in ons dorp (onze gemeente). Een klus waarbij vele mensen, vrijwilligers, maar ook professioneel betrokkenen een prachtige job hebben gedraaid. Een klus ook die werd omgeven door veel zenuwachtige bestuurders. Een enkeling moest zichzelf zelfs met stressverschijnselen laten behandelen. En dat hoefde niet!! Wie de inwoners van deze gemeente kent en vertrouwd weet wat de houding is ten opzichte van deze opvangsituaties. “Die mensen hebben geen dak boven hun hoofd en geen vreten, dus kom maar op. We vangen ze wel op”. Einde citaat!

Chapeau dorpsbewoners. Ik ben trots op u.

De evaluatie kwam. Jubelend werd mij verteld dat het allemaal zo mooi was verlopen en dat er geen ongeregeldheden hadden plaatsgevonden. Jubelend werd mij verteld dat de kosten vele malen lager waren dan in de ons omringende gemeenten. Nuchter als ik was vroeg ik een specificatie van de kosten. Die zou ik krijgen. Maar gejubel moest er zijn. De beleidsmakers en betrokkenen haastten zich dan ook in pers en op social media op de borst te slaan. Kijk hoe goed het door ons is gegaan!!!

In mijn rol als VVD raadslid sta ik er (zeker met het oog) op de lange termijn wat meer genuanceerd in. Ik leg uit waarom:

  1. Dit is niet de laatste keer dat we opvangen. Mocht dat wel zo zijn dan geef ik op de eerste zaterdag na 18 maart 2018 een rondje op zaterdagavond bij Jan Punt! We moeten deze casus dus niet alleen bejubelen, maar ook evalueren. We moeten er van gaan leren. Standaard!!
  2. We zijn in de ‘raadsbrede’ coalitie de enige partij die ook landelijk in de coalitie zit. De lokale PvdA is afgehaakt en verschoven richting lokaal PROvdA. CDA en D66 zitten in de oppositie. JUIST omdat landelijk de VVD (met dank aan Malik Azmani) een werkwijze heeft geponeerd, die (na de aanvankelijke tegenwind) zelfs Europees is aangenomen als uitvoerbaar beleid, is het naar mijn mening voor een lokale politicus een must om dit landelijke beleid ook te promoten op lokaal niveau. Het ware vele malen makkelijker met de (linkse) wolven in het bos mee te huilen. Comfortabel maar niet eerlijk. Europees beleid vraagt lokale ondersteuning!

Vanuit die nuance heb ik maar één ding gevraagd. Een kostenverantwoording. Een gespecificeerde verantwoording op voor mijn part één A-viertje.

Wooow.

De reactie op die vraag doet mij vrezen dat ik voor de rest van mijn leven ben geplaatst in de rechts-extremistische hoek. De reactie op die vraag was emotioneel. Het college hulde zich in emotionele bewoordingen over de aanschaf van lakentjes, babykleertjes, giften van vrijwilligers. Maar de reactie daarop gaf geen cijfers.

Hoe heb ik dat ervaren?

Als:

“Hoe heb je het lef om deze vraag te stellen!”

Maar je krijgt geen antwoord over de uitgaven. . .

Ik heb 6 januari dus, met de wet in de hand, deze cijfers geëist! Omdat ik vind dat de raad, maar ook de inwoners van deze gemeente het recht hebben die cijfers te kennen. Ik heb ze maar voor een deel gekregen. Vanavond, 25 januari de behandeling in de Raad. Ik weet dus nog niet hoe het loopt. Ik hou u op de hoogte.

Maar ik ben heel erg geraakt.

De vraag: Wanneer verkwansel je je democratische normen en waarden is voor mij, voor wat mijn opponenten van de raadsvergadering van december 2015 betreft, beantwoord.

Kijkt u de band van december er maar eens op na. . . . U mag het antwoord van mij zelf bedenken.

 

 

Advertenties