Tags

,

Toen ik vanmorgen de trap af kwam lopen zat Els met tranen in de ogen van het lachen achter de computer. Wat was er aan de hand? Collegaatjes van Buurtzorg deden in een chat een bloemlezing over de creatieve wijze waarop de in gebruik zijnde iPads de rapportage konden verminken. Dat mevrouw moeite had met het steekwapen (steeklaken) was nog tot daar aan toe, maar het gaf vraagtekens. Grappiger werd het toen de iPad aangaf dat het moeilijk was om de steekwagen op het bed te krijgen. (Nog steeds steeklaken). En wat dacht u van het vastmaken van electrische (elastische) veters? Behoorlijk eng! Dat is waar. En toen in de rapportage verscheen dat het tafelzilver onder in het bad moest worden gelegd om uitglijden te voorkomen was het feest natuurlijk compleet.

Tsja. Zo’n iPad is natuurlijk hartstikke handig als je met een grote groep mensen werkt aan eenzelfde project. Voortgangsrapportages – het uitwisselen van ervaringen – het doorgeven van tips. Vooral in de gezondheidszorg belangrijk. Het ding helpt daarbij. Da’s goed! Maar blijkbaar is de spellingscontrole van ‘het kind van Steve Jobs’ niet afgestemd op de gezondheidszorg.

Ook in gemeenteland, net als bij de politie, voelt de spellingscontrole zich soms niet thuis. In een wereld van specialistische werkgroepen, task-forces en thema-vergaderingen merk ik dat de taal van de betrokkenen steeds voller komt te staan met afkortingen, vaktermen en onbegrijpelijke Bla bla. Snap ik het soms al niet; de spellingscontrole al helemaal niet. Overigens is dit ook een probleem in normale krantenberichten. Als u leest over de NVVP en u mag kiezen tussen de Nederlandse vereniging van Psychiaters, Podotherapeuten of Pathologen, dan zit daar een behoorlijk verschil tussen. Ik krijg soms het gevoel wat ik op de middelbare school had met een proefwerk voor een vreemde taal. Je kende niet alle woorden maar hoopte dat de hele zinsopbouw je geen flater liet slaan. Pffffff. Slapeloze nachten in die tijd.

Maar de wereld verandert. Modern moet! Facebook informeert. Twittertaal is de mode. Maar het beeldmerk van Twitter is een vogeltje. Twitteren was bedoeld als (of betekent dus in mijn ogen) kwetteren. Zinloos (zorgeloos?) gesnater in de top van een boom. Het zal wel een functie hebben, maar welke?? Alleen de ingewijden begrijpen het. Maar de hele wereld doet er aan mee. Soms gaat het fout en wordt een politicus, burgemeester of Korpschef van politie genadeloos afgerekend op een verkeerd bedoelde Tweet, geuit vanachter de ontbijttafel. Toen de ogen nog zo dicht zaten en het verstand nog zo traag was dat de consequenties van het gekwetter (nog) niet overzien werden. Ook Kaag en Braassem kon daar last van meegenieten toen iemand een lollige opmerking wilde maken over de volle grachten van Leiden. Fout!!

Maar het hoort bij de snelheid van communiceren van deze tijd. Meedoen! Hoe moderner, hoe beter. Laten zien dat je bij de wereld hoort. Communiceren via mail? “Ouderwets!!” Een brief schrijven? “Welja joh!! Waarom niet in steen beitelen!!” Vernieuwing is big business!

Anders, moderner, sneller. . . . . . . beter???? Duidelijker???

“Ik weet het niet.” Of beter gezegd; “Ik heb er ernstige twijfels over.”

Een zeer gewaardeerde werkmethode die ik altijd heb voorgestaan is aan het begin van een project eerst gezamenlijk kijken naar wat het verleden had opgeleverd. Eerst de SHIT- en dan de HIT-LIST. Wat is er gebeurd, wat wilden we bereiken, wat kunnen we doen om beter bij het doel uit te komen.

Oftewel: Wat loopt goed? Wat moet beter? En daarna. . . welke middelen hebben we daarvoor?

Om in Kaag en Braassemse termen te praten. Wat loopt er niet lekker. Is dat de communicatie? Is dat het gebrek aan burgerparticipatie (inwonersparticipatie. . . )? Is dat het gebrek aan vrijwilligers?

Dan is de volgende vraag. Waar komt dat door? Wat moet beter? Hoe doen we dat?

Die vraag: “Waar komt dat door?” Die heb ik tot nog toe gemist. In de snelheid van oplossen en zaken doen is er direct gekozen voor thema-avonden, gesprekgroepen, semi moderne werkwijzen zoals in groepen uiteen gaan en vervolgens de discussie samenvatten (afkorten – in korte zinnen weergeven). Naar mijn idee? De oplossing is gezocht en uitgevoerd richting gekwetter. Zelfs zo ver dat ik werd uitgenodigd voor een kwetter- (herstel. . . Twitter-)debat. Kwetteren zonder te zoeken naar de oorzaak. Modern! Lekker populistisch. Een zachte dood voorbestemd. Na een 10-tal thema-avonden is het bezoekersaantal gezakt tot minimaal – een enkele actiegroep daargelaten en we zijn niet echt verder gekomen. Er loopt zelfs een dorpsraad van de gesprekstafel! Waar is de oorzaak?!?

In het bedrijfsleven is het een goede zaak om nieuwe dingen eerst uit te proberen. De vliegtuigindustrie gaat daar gelukkig verder mee dan Italiaanse treinenbouwers maar of je los in de lucht hangt of op rails loopt maakt natuurlijk ook wel verschil. In de communicatie zou die zorgvuldigheid ook niet misstaan. Het gaat immers om een belangrijke pijler onder het welzijn binnen je gemeentegrenzen. De verhouding tussen burger (herstel – inwoner) en bestuur. De Haarlemmerolie die alle kleine ergernissen glad kan strijken. Ergernissen die in elk project zitten. Hoe klein ook. Vernieuwing in communicatie mag volgens deze filosofie (en naar mijn mening) niet los worden gezien van het zoeken naar voorafgaande communicatieproblemen. En nogmaals, dat mis ik.

Wat mij betreft. . . .

Doop de commissie vernieuwing om in de commissie verbetering.

Ga op zoek naar de SHIT, daarna pas op pad met de HIT’s. Stap voor stap en met mogelijkheid tot bijsturen. Ouderwets, conservatief uittesten. Niet sexy, misschien wel effectief!

Zo!

Lekker snel oplossingen gevonden. . . . . . Het is zeker besmettelijk.

Advertenties