Tags

Sorry, wereld.

Ik had even geen zin om deze blogpagina bij te houden. Wat me van eind april tot nu (na de vakantie) bezig hield was niet echt van de leukste soort gebeurtenissen. Nu, na de vakantie, maar ook na een paar rustige weken op het werk, komt de energie weer terug en moet ik mijn verhaal maar eens kwijt.

Iedereen in mijn omgeving heeft het kunnen volgen. In mei 2014 ‘plotsklaps’ gebombardeerd als fractievoorzitter van de lokale VVD. Trots natuurlijk, ook wel een beetje voorzichtig, en realistisch. “Dit zal de eerste paar maanden – het eerste jaar – niet van een leien dakje gaan”. Op zich was ik daar niet zo bevreesd voor. Ik heb wel meer voor hete vuurtjes gestaan en ze zijn altijd weer uit gegaan. Soms met heel veel moeite, soms door er juist niks aan te doen. Maar uit gingen ze.

Dit was er een van een ander kaliber. Direct na de verkiezingen, waarbij ik op plek vier de race in was gegaan, kwam er een probleem. Doordat onze nr.1 wethouder kon (en wilde) worden kwamen de nummers twee en drie voor een probleem te staan. Beiden wilden geen fractievoorzitter worden. Natuurlijk kun je je dan afvragen: “Waarom heb je dan met de afdelingsverkiezingen zo je best gedaan om hoog op de lijst te komen?” Die vraag stellen was echter al ‘op lange tenen trappen’.  Later zou dat ook voor andere mensen en positie’s gelden, maar daar kom ik op het einde op terug.

Mij werd gevraagd fractievoorzitter te worden. Zoals ik stelde / voor een gedeelte trots / voor een gedeelte voorzichtig / voor een gedeelte realistisch (qua uren en organisatie kon ik het regelen. . . . tsja. . . ) Ik nam de job aan.

( Al ) Na een korte periode werd ik gewaarschuwd. Vanuit diverse kanten (buiten fractie en partij) werd ik gewaarschuwd dat de nr. 2 op de lijst (ik hou het maar bij nummers) zijn plek niet op zou geven. Wat te doen. . . . .

  • Mond houden en de boel laten sudderen?
  • Kenbaar maken wat ik wist en mensen proberen te bewegen tot een gesprek?

Ik besloot tot het laatste. Ik zocht en wroette wat tot ik wist waar de geruchten en de veranderende houding vandaan kwam. Ik probeerde te pikeren en masseren. Probeerde nr. 2 voorzichtig tot een uitspraak te verleiden. (Die zei niks – ouwe rot in het vak) Ik maakte voorzichtig binnen de partij kenbaar wat ik wist. Daarmee was naar mijn idee mijn rol voorbij. Echter, wat dat teweeg bracht, daar had ik niet op gerekend. Ik dacht dat mensen met elkaar in gesprek zouden  gaan, maar er ontstond een stevige loopgravenoorlog.  Nr. 3, die plaats had gemaakt voor mij (of was het zo dat hij graag zag dat ik zijn werk deed?), bracht een krachtige lobby op gang. Of de mensen om hem heen deden dat. Ik twijfel daarover. Maar terwijl ik mijn best deed om de boel bij elkaar te houden en de twee betrokkenen ‘het’ op een volwassen manier voor elkaar te laten brengen (een goed gesprek rondom een fles wijn en dan ‘iemand’ zijn wonden likken – En dóór) werd er om mij heen en naar mij toe een steeds heftiger scenario zichtbaar. Gesprekken en vergaderingen escaleerden. Besprekingen over (neutrale) onderwerpen verzandden in het betrekken van excessieve stellingnames. Mensen gingen elkaar beledigen. Er werd niet alleen meer de bal gespeeld. Het spel was gericht op het beschadigen van de man. Openlijk en op de achtergrond!  Voor mijn gevoel betrof dat niet meer alleen de nr’s 2 en 3. Ook mijn eigen functioneren werd op (soms belachelijke wijze’s) bekritiseerd.

Vreselijk!!

Voor beide betrokkenen, voor de omgeving, voor mij, voor de VVD.

Toen de datum naderde waarop de belofte moest worden ingelost kwam het moment waarop ik als fractievoorzitter de eerste openlijke stappen kon zetten. Ik ging gesprekken aan met de nr. 2. Die moest toen kleur bekennen. Daarna maakte ik kenbaar dat de nr. 2 door ging op de lijst en met zijn werk. Op dat moment ploften de gesprekken totaal en werden de beschuldigingen luid en openlijk voor het voetlicht gebracht. Zonder nuance. Zonder onderbouwing. Naar mijn gevoel sommige zaken ook zonder grond of zonder relatie met de waarheid. Ook mijn kant op. Jammer. Begrijpelijk. Onnodig beschadigend. Zonder consequenties?

Uiteindelijk moest de kogel door de kerk natuurlijk. Na verschillende gesprekken in bestuur / met de betrokkenen / met betrokkenen en bestuur kwamen we er niet uit. Na “enige tijd” werd door het bestuur van de partij van mij gevraagd om mijn rol als fractievoorzitter op te pakken.  Als ik een keus maakte, moest iedereen zich daar naar schikken. Geen gesprek dus. Het geschil (want dat was het in de basis) werd min of meer gejuridiseerd en ter beoordeling voorgelegd aan een derde. En doordat het bestuur zich terugtrok uit de discussie (“Dit wordt te persoonlijk? ? “) viel mij die eer te beurt. Wat waren mijn keuzemogelijkheden?

  • Nr 2 houden aan zijn afspraak. Die deelde mij mede dat hij dan de partij zou verlaten. Gevolg: twee eenmansfractie’s in de raad. Waarvan één de oppositierol zou kiezen als ex wethouder met 8 jaar ervaring. Naamschade voor de VVD. Een niet werkbare situatie in het vervolg van de raadsperiode. Daar kwam bij kijken dat de nr. 2 op geen enkele wijze kon worden gedwongen om op te stappen. Hij had de wet achter zich.
  • De nr. 3 teleurstellen door uit te spreken dat ik door ging met nr. 2. Gevolg: Een tweemansfractie en een nog enigszins werkbare situatie. Geen felle oppositie maar verder in de coalitie. Met natuurlijk (iets) meer grip op de recalcitrante nr.2. Wegsturen betekende een geduchte oppositiekandidaat in de gemeenteraad. Een gemeenteraad met allemaal nieuwelingen.
  • Zelf het veld ruimen en de nr.2 en nr.3 het zelf uit laten vechten. Dan hadden ze gedwongen geworden om met elkaar in de raad te gaan zitten. Wat had het geworden?? Twee mensen die niet in staat zijn  op een gezonde wijze met elkaar in gesprek te gaan? En daar moest ik dan voor opzij gaan? Terwijl ik daarbij een stevige financiële klap had opgelopen. Ik was immers korter gaan werken bij mijn eigen werkgever. Daar hoefde ik ook niet ‘plotsklaps’ terug te komen. Een redelijke termijn van terugkeer was die ook gegund. Als overkoepelend idee worstelde ik eveneens met emotie: “moet ik het veld ruimen voor twee volwassenen die in dit conflict niet verder komen als lagere school schoolpleingedrag?” Ooh Nee!!

Via een ingelaste ledenvergadering werd ik gevraagd de keuze te maken.  En ik nam die keuze. De nr. 2 (hoewel ik ernstige twijfels had omtrent de integriteit van zijn handelen) bleef wat mij betreft zitten en ik ging niet wijken. De kogel door de kerk. De ledenvergadering was er snel klaar mee. “Wij zijn er van overtuigd dat hier niet gehandeld word naar eerder gemaakte afspraken, maar het is niet anders en kan op dit moment ook niet veranderd worden. De status quo blijft gehandhaafd!”

Gevolg. Twee bestuursleden stappen op. Twee schaduwfractieleden stappen op. Eén lid (eega van een vertrekkend bestuurslid) stapt eveneens op.

En natuurlijk kwam er een hoop emotie. Natuurlijk zal dit niet snel vergeten zijn. Natuurlijk zal dit over 2,5 jaar zijn gevolgen hebben. Het modder smijten was ook niet van de lucht en we haalden “weer” de krant. Maar we zijn nu ook in staat om de eerste stappen weer te zetten naar een gezonde partij. Of naar een stille liquidatie. Wat mij betreft staan alle opties nog open want ik weet dat verschillende mensen niet blij zijn met de huidige situatie. Het gekonkel en gedraai van de eerste periode staat nog scherp op mijn netvlies en een herhaling zie ik ‘zo maar’ gebeuren.

En nu de vragen die het oproept. Voor wie het ooit leest:

  • Als je niet van plan bent  om fractievoorzitter te worden, waarom wil je dan hoog op de lijst?
  • Als je direct na de verkiezingen zo’n aversie uitspreekt tegen het aanblijven van de nr. 2. Waarom ben je dan als derde op die lijst gaan staan?  Had het niet logischer geweest om, wanneer je in het sollicitatiegesprek aangeeft dat je niet samen wilt werken met nr.2, op het moment van zijn verkiezing je nominatie in te trekken? Het daarna spelen op de man is gewoon verliezersgedrag.
  • Als je op het einde van de discussie vindt dat je als bestuurslid op moet stappen omdat de ledenvergadering besluit dat nr. 2 mag blijven zitten. Is het dan niet wat laat? Uiteindelijk is de vastgestelde lijst door de ledenvergadering op een hoop geveegd. Moet je niet op dat moment besluiten om op te stappen?

Tal van lastige vragen waar ik mee worstel. Wat is integriteit in deze. Of is het een gevolg van onervarenheid (bij alle betrokkenen).  Zo hou ik een ontevreden gevoel en talloze vraagtekens over aan deze bijzonder nare periode. Die nu hopelijk voorbij is.

Hoewel. . . . . ? ? ? ?

Ik hou u op de hoogte. Dat heb ik beloofd. 

Advertenties