Tags

Waar gaat het over? Wel; dat was het onderwerp van gesprek van deze week.  Tijdens de thema-avond in het gemeentehuis, waar wederom verschrikkelijk weinig ‘gewone’ inwoners voor verschenen (1 inwoner tussen 22 ambtenaren, politici en een journalist), ontspon zich een korte discussie over de betekenis van (of het verschil tussen) ‘welzijn bevorderen’ of ‘zorg verlenen’. Het was frappant dat de betrokkenen, veelal werkzaam in zorginstellingen, het begrip welzijn vertaalden als: ‘vroegtijdig ingrijpen als we problemen signaleren’.

“Ja. Zo lust ik er nog wel één”, zeggen ze dan in de oude dorpen. Dat is preken voor eigen parochie. Als je dat aan de wereld kunt verkopen is je kostje natuurlijk gekocht voor de komende 10 jaar.

Even Wikipedia nakijken.

Welvaart is de mate waarin de behoeften met de beschikbare middelen kunnen worden bevredigd.

Een voorbeeld? Een paar weken terug las ik een columnist in de krant. Hij omschreef hoe hij, kort na het overlijden van zijn partner, alleen in zijn grote relax-fauteuil, in zijn grote huis naar zijn grote TV zat te kijken. Alles was hem in zijn leven gegeven, een goede baan, een goed salaris. De bankrekening was gevuld, de eigen gezondheid was goed. Wat hij maar aan behoeften had, dat kon worden vervuld. Materieel welteverstaan. Top. Een welvarende man – in de volksmond.

Okay. Ik snap hem. En dan nu welzijn.

Onder welzijn wordt een zekere mate van materiële en immateriële tevredenheid begrepen.  Binnen het dagelijks leven heeft de term welzijn primair betrekking op de brede waaier van aspecten van de gezondheid. Dit wordt ook wel kwaliteit van leven genoemd, en duidt op een brede waardebepaling van het welzijn van individuen en gemeenschappen.

Snapt u hem nog??

Terug naar het voorbeeld? Ik schreef al dat de columnist zijn partner kort daarvoor verloren had. Daar ‘zat hij mee in zijn maag’. Natuurlijk! Eenzaamheid en verdriet bepaalden de dagelijkse gedachtegang. Het ontbijt genieten was verworden tot een verplicht bammetje smeren. De familie had het idee opgevat de oude weduwnaar zijn rust te gunnen. De kinderen hadden goede banen – in Zuid Afrika en Kuala Lumpur (als voorbeeld). Welzijn is er dan niet. De oudere vereenzaamt en te verwachten is dat die toestand overgaat in al dan niet werkelijke lichamelijke klachten. Niet alleen ouderen hebben daar last van. Ook kinderen kunnen klachten krijgen van welzijns-storingen, zoals pesten, genegeerd worden of vereenzaming, heimwee. Op het eerste gezicht ziet het ‘slachtoffer’ er goed uit – maar waarom wordt hij / zij dan ziek??

En dan zorg. Onder zorg komt Wikipedia niet aan een omschrijving, maar verwijst het naar een opsomming. Zorg wordt omschreven als: “bekommernis om”, zoals in bekommernis om gezondheid, bekommernis om een grote diversiteit van zaken als politiezorg, zorg voor water – waterschap, sociale bekommernis – zie bijvoorbeeld maatschappelijk werk, of bemoeizorg – zorg voor en door naasten – zie mantelzorg.

Of in het voorbeeld. De kinderen van de welvarende columnist besluiten de buitenlandse baan (het avontuur) op te geven om bij vader in te trekken of de buurvrouw besluit de boodschappen voor hem te gaan doen en af te sluiten met een kop koffie of het wordt een vanuit de overheid ‘verzorgd’ traject met huishoudster, wijkverpleegkundige, huisarts of uiteindelijk ziekenhuis.

Welvaart?   Aanwezig!   Welzijn?   Afwezig!   Zorg?   Na verloop van tijd noodzakelijk!

Verrassend leuk was de tweede ervaring die ik deze week had. Op de dorpsraadvergadering van Kaag en Buitenkaag ( de dubbeldorpsraadvergadering kun je dus beter zeggen) ontspon zich een mooie discussie – een pleidooi eigenlijk – voor het renoveren van de sporthal. De kleine sporthal aldaar, te exploiteren doordat er schoolgym in plaatsvindt – in combinatie met verenigingsgebruik, moet worden gerenoveerd. Door slim te denken en een gedeeltelijke ombouw te realiseren in plaats van het vervangen van de kozijnen, ziet de dorpsraad een mogelijkheid om bij de gymzaal tevens een kleine fitnessruimte te bouwen. Die ruimte kan tevens helpen om de ouderen, toch al regelmatig aanwezig in de naastgelegen ‘ontmoeting’,  meer lichaamsbeweging en contact met elkaar te geven. Voor de sportschool niet meer naar Sassenheim of het nog verder weg gelegen Nieuw Vennep of Roelofarendsveen.

Dorpsraad Kaag

Wat waren de argumenten? (wel of niet vanuit emotie geuit)

  • “Lekker met elkaar wat bewegen.”
  • “We kunnen toch makkelijk samen met de jongeren in zo’n gymruimte?”
  • “Anders zitten we hier alleen maar koffie te drinken.”

Anderen brachten de discussie op de meer rationele argumenten. “Als we dan toch moeten renoveren, laten we het dan goed doen”. – en – “door de ombouw in combinatie met de dakisolatie, kunnen we zo veel geld besparen op de stookkosten dat we ruimte krijgen op de exploitatie.” “We betalen een investering misschien wel af!!”.

Vooral de emotionele argumenten vond ik mooi. Deze mensen waren op zoek naar welzijn. Voor elkaar, met elkaar. Om de zorg (zo lang mogelijk) buiten de deur te houden.

Voor de betrokken gemeenten de vraag. Waar investeren we in. In welzijn? Of in  zorg! En welke definitie gebruiken we dan. Die van ‘vroegtijdig ingrijpen’?

Overigens, de avond was mooi bezocht. 47 personen. Dat was nog één meer dan het dubbele van de thema-avond in het gemeentehuis. Vier politici onder hen. Twee ambtenaren. De rest betrokken inwoners. Mooie opkomst!!

Zet ‘m op Kaag!!

Advertenties