Tags

De laatste raadsvergadering van  2014 was voor mij nu niet direct de meest saaie. Er stonden een reeks van hamerstukken, maar ook een aantal belangrijke onderwerpen op de agenda, waar de raad een beslissing in moest nemen. Dat is het mooie, maar tevens ook het moeilijke van raadswerk. Er komt een “dossier”. Daar zijn vaak enorme emoties aan gekoppeld. Wat recht is voor  “A” , is het grootste onrecht voor ” B “. Vooral als de regels dan niet eensluidend zijn; wanneer regels worden vervangen door “waarden” die door verschillende stake-holders anders worden ervaren;  wanneer het niet om enkelen gaat maar om grote groepen mensen;  dan wordt het gecompliceerd en mag een raadslid wel stevig in zijn schoenen staan. Model-oplossingen passen soms niet etc. etc.

Maar de beslissing MOET worden genomen. De slechtste beslissing is veelal geen beslissing. Verder had ik een verzoek tot inlichtingen ingediende betreffende een budget van 804.50 euro, waar de verantwoordelijk wethouder wel erg huiverig over deed om dat te verantwoorden. De onderwerpen komen in volgorde van behandelen langs.

WOUBRUGGE.

Niet de kleinste kern van Kaag en Braassem wel de kern die de afgelopen periode stevig in het nieuws was. Een tweetal varkenshouderijen staan in het centrum van de discussie. Onder eenzelfde noemer wordt een heel verschilend bedrijf uitgevoerd. De een fokt biggen en verkoopt ze snel als ze wat groter worden. De ander fokt biggen op tot slachtvarken. Hoe groter het varken, hoe meer stank – lijkt het wel. Het helpt niet echt dat het bedrijf met de grootste varkens op de zuidwest-punt van Woubrugge is gevestigd. Daarmee geniet het dorp onvrijwillig mee van de odeuren die het bedrijf uitscheid (uitschijt?)

De andere varkensfokker telt zijn zegeningen en problemen. Hij zit midden tussen de woningen, mag  uitbreiden maar voorziet daarmee problemen. Hij kiest er dus voor om met zijn bedrijf in het open landschap ten oosten van Woubrugge te gaan zitten. De verplaatsing wordt (mede) gefinancierd door het ontwikkelen van de huidige lokatie. Tot dusverre verstandig gedacht, zo lijkt het. Maar daar komt het onrecht van de anderen. De vereniging open landschap laakt de beslissing. “Geen grote schuren in het mooie groene hart!!” De toekomstige buurman vreest stankoverlast van  zijn nieuwe buurman en trekt ook aan de bel. “Wat gebeurt er met de waardevermindering van mijn bedrijf??” De aktiegroep geuroverlast vreest dat de aandacht voor de huidige stankproblemen zal verslappen als dit dossier wordt gesloten. “Worden wij straks nog wel gehoord of probeert de gemeente dit probleem in de doofpot te stoppen?” Een mogelijk terechte vraag! En als laatste vraagt de buurgemeente of wij onze topografie wel kennen. “Realiseert u zich dat oostelijk van Woubrugge betekent dat u Zuidwestelijk van Ter Aar zit?” “Verschuift u nu het probleem niet naar een buurgemeente?” “Is dit goed nabuurschap?”

Via een lang proces van luisteren, lezen, samenvatten in een dilemmanotitie, wikken en wegen kwam de raad afgelopen maandag tot een beslissing, met wat mitsen en maaren.

  • Akkoord: verplaats de varkensfokkerij vanuit de woonkern Woubrugge naar het buitengebied.
  • maar. . . respect voor de huidige klachten van de inwoners van Woubrugge. Dus blijvende aandacht voor de huidige stank-klachten.
  • monitoren van de gevolgen van de verplaatsing voor buren en buurgemeente.

En daarmee kan een aanvang worden gemaakt met de uitvoering.

RIJPWETERING

Dorp van zegeningen! Met een prachtig dorpshuis, een geweldig mooi sportpark en de meest nieuwe en moderne sporthal van de gemeente. Met een schitterende flora in de vorm van open weilanden met schitterend met begroeiing omzoomde waterpartijen. Maar ook met een eiland, waar de tijd allerlei uitwassen heeft doen ontstaan. Jaren geleden is er een recreatie-achtig gebeuren ontstaan waar niemand zicht op had. Woonboten werden pemanente woningen. Recreatie-huisjes verbouwd tot prachtige woningen, waar eveneens pemanente bewoning toegestaan werd . .  (of in ieder geval plaats vond?). De brandweer, op controle voor de gehele gemeente, slaat alarm. “Bij een calamiteit geven wij geen garantie dat we kunnen blussen. Het eiland is slecht bereikbaar, te volgebouwd, door gebruik van verkeerde materialen brandgevaarlijk. De brandoverslag is net zo waarschijnlijk als bij de grote brand van Amsterdam in 1421. ”  Gemeente: “Doe der wat an!”

Makkelijker gezegd dan gedaan. Het geschreven recht stelt staat recreatiebebouwing max. 60 vierkante meter mag bedragen. De realiteit leert dat er panden staan van over de 100 vierkante meter. Bewoond door normale gezinnetjes veelal met kleine kinderen, die het droomhuisje hebben gekocht met hulp van een bank (hypotheek). Een hypotheek heeft ook regels! “Afbreken of verbouwen mag slechts met toestemming van de bank!!” De gemeente moet handhaven als zij weet heeft van een onjuiste situatie. “Klein bier” kan nog door de vingers worden gezien, maar overschrijdingen van bebouwingen met 100%? Dat is geen klein bier meer. En hoe zit het met rechtsgelijkheid t.o.v. andere inwoners van de gemeente / van Nederland?? Gelden regels niet meer als er een langere periode geen toezicht meer is geweest?

De bewoners van het eiland stellen daar andere argumenten tegenover. “Is handhaving van een regel te vergelijken met het in de kou zetten van mijn gezin?”  “Hoe zit dat met mijn opgroeiende kinderen, moeten die straks in de huiskamer slapen?” “Ik / wij gaan financieel naar de knoppen! Doe FF normaa!”.

Recht wordt onrecht!

De betreffende wethouder betreedt dapper het slappe koord. Via een voorgenomen verruiming van het bestaande bestemmingsplan, het bezien-bestuderen van eerder gemaakte afspraken / gedoogbeschikkingen wordt gezocht naar de meest geschikte oplossing. Als tussenstap presenteert zij een “nota van uitgangspunten”. Doel: het bereiken van een eensluidend standpunt in deze vervelende zaak. Het college wil samen met de raad optrekken naar een goede, geaccepteerde wijze van handhaving. Volgens de VVD  (volgens ons) een goede zaak. Samen met een meerderheid van de raad wordt aldus besloten. “Wethouder, toon hart voor de mensen en wees hard voor de regel.”  “Zo staat het in het raadsakkoord!” De enige kritiek op de gevolgde procedure komt van de buren ter rechterzijde. “Had er niet beter gecommuniceerd kunnen worden?” Gezien de historie niet. De tientallen brieven in de mail-boxen van de raadsleden bewijzen dat. De communcatie is ruim voldoende, maar niet bevredigend.

Tsja. . . . voor wie is het recht, voor wie is het onrecht??

(MOEIZAME) VERANTWOORDING BUDGET HERVORMING SOCIAAL DOMEIN

Een dossier wat al loopt sinds mei 2014. De betreffende wethouder vraagt een budget, niet gespecificeerd, van €804.500,=. Waar het bedrag dus redelijk specifiek is, is de onderbouwing dat niet. Het lijkt ‘uit de duim gezogen’. De nieuwe raad stemt unaniem in met de verstrekking van het budget. Onder indruk van de smeekbede: “Geef dat bedrag! Als we de datum 1 januari 2015 willen halen, heb ik dat nodig!” Alleen de VVD is minder onder de indruk van de blauwe smekende ogen van de wethouder. “We gaan mee in het voorstel, maar verwachten een onderbouwing van dit bedrag!”

Zowel bij de Bestuursrapportage als na andere momenten waar de VVD vraagt om opheldering van de besteding van dit respectabele (gespecificeerde)  bedrag blijft de wethouder vaag. Via zijn collega presenteert hij een slap rekensommetje. “328.000 is uitgegeven en 120.000 gereserveerd. Dat is samen 458.000.” Met dank voor het meerekenen, maar dat konden we zelf wel. De VVD heeft dus voor deze raadsvergadering gesommeerd om met een verklaring te komen.

Die is gekomen. In drie fasen! Een week voor de raadsvergadering bereikt ons een verslag, waar de getallen in ontbreken en zijn ingevuld door de excel term: #VERWIJ. (Verwijderd). We trekken aan de bel en ontvangen vrijdag een vernieuwd verslag, wat € 180.000,= afwijkt van het eerdere slappe rekensommetje. Wanneer we opnieuw vragen omtrent de reden van die afwijking krijgen we (uiteindelijk op maandagmiddag) een passend verslag. De wethouder reageert geirriteerd tijdens zijn verweer in de raadsvergadering maar wat ons betreft mag hij zelf het boetekleed aantrekken. De VVD noemde het geknoei. De wethouder gebruikte zelf (via een grapje) in zijn reactie de term “oekebol”.

Ik ben het daar mee eens. Treffend uitgedrukt!

We spreken af in de werkgroep financien afspraken te gaan maken betreffende het verantwoorden van verstrekte budgetten.

Wordt vervolgd!

Advertenties